2. Yasser Ballemans – Wijkmaker en bewoner

Yasser Ballemans woont zelf al een tijdje in een van de oudere flats vlak bij het Waterlandplein. Hij is beeldend kunstenaar en studeerde Autonome Beeldende kunst aan AKV | St. Joost in Breda en Beeldende Kunst aan het Sandberg Instituut te Amsterdam. Zijn vroege werk was vaak humoristisch conceptueel, zoals een werkje waarin een wave in het publiek van een klein stadion wordt gesimuleerd. Hierop ontwikkelde Yasser snel zijn herkenbare handschrift. Tegenwoordig wordt zijn beeldtaal voornamelijk bepaald door een voorliefde voor ornamenten en een decoratieve vormentaal. Deze abstracte, doch cultuur overstijgende beeldtaal gebruikt hij in grote ruimtelijke sculpturen die vaak worden opgebouwd uit platte vlakken en lijnen: “Ik heb veel gewerkt met platte uitsneden die resulteren in vrij strakke ‘schijnvolumes’ met een stoere, krachtige uitstraling.”

Conceptueel gaat zijn interesse ook uit naar kunst met een ‘semi-functionele rol’. Waar we beeldende kunst vandaag vooral tegenkomen in musea en galeries, netjes gescheiden van het alledaagse leven in een ‘white cube’, werd de kunstenaar in het verleden veel vaker ingezet om objecten met een publieke functie te realiseren. Triomfbogen, praalwagens, stadions, tempels en vlaggen werden door kunstenaars ontworpen en vervolgens ingezet in allerhande rituelen en feesten. Yasser is zeer geïnteresseerd in deze potentiële ‘bruikbaarheid’ van zijn werk. Hij zet zijn beeldtaal dan ook regelmatig in bij het vervaardigen van eigentijdse triomfbogen, kostuums, attributen en ontmoetingsplekken, die vervolgens geactiveerd kunnen worden door middel van rituelen, processies, feesten en activiteiten, waarin Yasser vaak aanspraak doet op de oergevoelens van zijn publiek.

Het kampvuur als plek waar verhalen en ervaringen gedeeld kunnen worden

Kampvuur
Yasser werkte in het verleden een periode voor de grande dame van de Nederlandse community art: Jeanne van Heeswijk. Daar heeft hij veel geleerd van de wijze waarop zij zich engageert met bepaalde gemeenschappen en buurten. Deze ervaring zal Yasser ook in de Waterlandpleinbuurt inzetten. Vanaf het begin van zijn maakperiode speelt hij met het idee om een ontmoetingsplek in de wijk te maken. Al snel drong het idee van een kampvuur zich bij hem op: een oervorm die in het teken staat van warmte en contact, een plek waar verhalen en ervaringen gedeeld kunnen worden. Hij is daarbij nog op zoek naar een mooie manier om met de wijk de dialoog aan te gaan. Moet hij deze ontmoetingsplek samen met wijkbewoners bouwen, of is dat aan hem, en worden de wijkbewoners zijn gasten die hij daar kan uitnodigen en ontvangen voor allerlei activiteiten? Moet het een plek worden waar hij als kunstenaar zeer sterk de ervaring van zijn publiek bepaalt, of mag deze beleving ook meer open van aard zijn, naargelang de inbreng van het deelnemende publiek?