4. Meer dan alleen een snackbar…

“Molenwijk is méér dan alleen een snackbar,” laat de jongste deelnemer aan de schildercursus zich ontvallen. In de Molenwijkkamer komt elke dinsdagochtend een klein groepje bijeen om onder leiding van Christina te schilderen. Theatermaker Janneke de Haan zit vandaag aan een tafeltje in de hoek om kennis te maken, te vertellen over het Wijkmakersproject en te polsen of de schilderclub een bijdrage zou willen leveren.

Molenwijkkamer
De Molenwijkkamer doet dienst als ‘huiskamer’ voor bewonersinitiatieven. Sinds de sluiting van buurtcentrum het Molenhuis in 2012 was er grote nood onder de bewoners aan een plek om samen te komen. Ruim twee jaar geleden heeft woningcorporatie De Alliantie een ruimte onder de parkeergarage bij de Paltrok beschikbaar gesteld. Deze werd door een groep Molenwijkers zelf opgeknapt, ingericht en beheerd. Sindsdien biedt de Molenwijkkamer plaats aan taalcursussen, koffieochtenden voor ouderen, huiswerkbegeleiding en gezamenlijke maaltijden. Daarmee is het een treffend voorbeeld van een door bewoners zelf gedragen initiatief om de sociale cohesie te bevorderen.

Christina is onmiskenbaar de leider van de roedel. Haar bewegingen én haar woorden zijn trefzeker, en getuigen op een onnadrukkelijke manier van een grote souplesse. Als ik haar vraag naar haar achtergrond, blijkt dat ze Jazzdans heeft gestudeerd en jarenlang als danseres heeft gewerkt. Enkele jaren geleden, is ze zich gaan toeleggen op yoga en het schilderen.

Ook de oudste deelnemer, Ineke, heeft de nodige podiumervaring. In een geïmproviseerde soapserie voor een lokale tv-zender speelt zij iedere week de ‘chique dame uit de Molenwijk’. “Wie mij kent,” zegt ze, “weet dat dat natuurlijk helemaal niet het geval is.” Toch lijkt de rol haar op het lijf geschreven. Ook al woont zij al tientallen jaren in de Molenwijk, in haar uiterst verzorgde dictie klinkt niets van het iets slepende dialect van Amsterdam-Noord. Ze heeft jarenlang voor de klas gestaan en geniet nu vooral van haar vrije tijd. Alhoewel… vrij? Ze is ook vrijwilligster bij het Diereneiland, de speeltuin en kinderboerderij in de wijk.

Over de vraag om deel te nemen aan een van de presentaties, hoeven de drie eigenlijk niet na te denken. Met verbazingwekkend veel gemak weet Janneke hen ertoe te bewegen om mee te doen met kleine speloefeningen die aanhaken bij het gesprek dat ondertussen gevoerd wordt. Zonder voorbehoud zeggen ze in koor: ‘Wij schilderen geen appels en bloemetjes’. Grappig genoeg hangt boven hun hoofd een door de zon gebleekte reproductie van een Van Gogh: een vaas met bloemen. “Dát is niet van ons!” Vanachter haar ezel voegt Ineke eraan toe: “Als je dat maar weet…”